21
do, nov
2 Nieuwe art.
Ook adverteren op de kabelkrant, deze website of op de radio? Klik hier voor meer info.

Overige sporten
HURDEGARYP - Het tempo lag behoorlijk hoog, beide ploegen speelden in feite prima basketbal en eigenlijk was het enige verschil dat de thuisclub, HBV, efficiënter met de kansen omging, met andere woorden: de thuisclub had een hoger schotpercentage dan de bezoekende Oaters uit Joure. En juist dat schotpercentage, hoeveel van de schoten er daadwerkelijk ingaan dus, is cruciaal in een basketbalwedstrijd. En die treffers bepalen uiteraard wie de wedstrijd wint en in dit geval was dat HBV, oftewel de Hornets uit Hurdegaryp.


Talent genoeg
Wat opviel zaterdagochtend in sporthal De Hege Fiif in Hurdegaryp bij de wedstrijd tussen de ploegen JO-16 van thuisclub HBV en Oaters uit Joure, was het feit dat er bij beide teams opmerkelijk veel talent talent rondliep. Met andere woorden, jongens, en bij de thuisclub één meisje, die heel behoorlijk konden basketballen en die zo te zien met nog wat meer 'vlieguren' tot prima spelers zouden kunnen uitgroeien. Eigenlijk een beeld dat ik overal op sportvelden en in sporthallen zie, of het nu voetbal, korfbal of in dit geval basketbal betreft. Het enige dat ik jammer vind is dat er zo weinig publiek komt kijken. Deze ochtend in De Hege Fiif werd de wedstrijd gadegeslagen door een handjevol toeschouwers. Voor de goede orde: het was een houtzagerij-handje, als u begrijpt wat ik bedoel. Ik telde precies één toeschouwers... Spijtig, want het was best een leuke wedstrijd, niet alleen voor beide ploegen, maar zeker ook om naar te kijken. Er zat vaart in, beide ploegen hielden elkaar qua spel aardig in evenwicht, de beide coaches deden waar ze voor waren aangesteld, coachen dus en ze bemoeiden zich niet met de beide scheidsrechters, de regels van de sportiviteit werden eigenlijk geen moment overtreden, met andere woorden, het was een wedstrijd die volgens de regelen der kunst werd gespeeld. Met schitterende acties, spannende scenes onder de beide baskets en fraaie treffers. Maar natuurlijk ook met fouten, zowel op individueel-technisch als op team-tactisch gebied. En, niet onbelangrijk voor het geheel als kijkspel, het bleef eigenlijk de hele wedstrijd redelijk spannend. Weliswaar had de thuisclub vrijwel constant de leiding, maar toen het aan het einde van de derde periode 34-28 stond, schreef ik in mijn aantekenboekje: 'dit duel is nog niet gedaan'. Uiteindelijk waren het Hornets die het afmaakten in de vierde en laatste periode en die uiteindelijk wonnen met 46-31. Toch nog een redelijk grote marge dus, maar van een gemakkelijke overwinning was totaal geen sprake.

regen
Het regent buiten en dus kies ik in plaats van voetbal of korfbal voor basketbal, dat wordt binnen gespeeld. Nee, natuurlijk, dat is niet de enige overweging om naar De Hege Fiif te komen om te kijken naar HBV JO-16 tegen Oaters Joure JO-16. Dat zou de basketbaljeugd van Hurdegaryp schromelijk te kort doen, maar ik weet uit langjarige ervaring dat zo'n basketbalwedstrijd vrijwel altijd leuk is om naar te kijken. En bovendien kun je er met enig kunst-en-vliegwerk best leuke foto's van maken. Het is overigens wat dat betreft wel een zaak van: veel foto's maken en hopen dat er een paar mooie bij zitten. Dat lukt bijna altijd, al is wel enige ervaring vereist. De vorige wedstrijd is nog bezig, dus ik kan mooi even wat proefshots maken, ik heb een nieuwe camera die nog sneller is dan mijn vorige, deze haalt bijna 10 opnamen per seconde. Voor sport is dat natuurlijk ideaal, al is de opnamekaart wel razendsnel vol. Ik heb van te voren al even kennisgemaakt met de coach van de O-16 ploeg en hij is zo vriendelijk om een stoel voor mij te regelen.

eerste periode
Al spoedig nadat de scheidsrechter, er zijn er twee zoals gebruikelijk, de wedstrijd met een 'opworp' heeft laten beginnen, blijkt dat hier twee ploegen aan het werk zijn die al de nodige wedstrijdervaring hebben opgedaan. Het tempo ligt behoorlijk hoog, beide ploegen beschikken over een paar speersnelle dribbelaars en qua vermogen ontlopen ze elkaar niet echt veel. De Jouster gasten openen het bal, maar even later staat het 4-2 voor de thuisclub. HBV is niet zozeer de betere ploeg, als wel de ploeg die het meest efficiënt gebruik maakt van de gecreëerde kansen. Aan het einde van deze eerste periode staat er 14-8 op het scorebord en dat is voorwaar niet slecht voor tien minuten, zuivere speeltijd, dat wel.

tweede periode
In dit tweede bedrijf scoren beide ploegen vlot achter elkaar, meestal is de aanvalsopbouw tamelijk voorspelbaar. Het is een lange bal naar voren waarbij de forwards dan moeten proberen de aanstormende defensiespecialisten achter zich te houden. Dat gaat aan beide kanten redelijk goed, maar het afronden laat nog wel eens wat te wensen over. Dan hebben de forwards te veel snelheid en schieten ze te laat zodat de bal terugstuit van het bord. Toch wordt het 29-16 en dat betekent dat bij rust HBV een tamelijk riant ogende voorsprong heeft. Maar het is duidelijk dat de gasten niet van plan zijn het moede hoofd nu al inde schoot te leggen, hun coach, een niet meer zo jonge man die op zeker zelf ook op een heel redelijk niveau heeft gespeeld, wijst daar ook met enige nadruk op. "Wij kunnen deze wedstrijd winnen", betoogt hij met overtuiging, "maar dan moeten we de kansen beter afmaken." Zijn gehoor luistert op een paar dissidenten na die het allemaal wel geloven. Maar dan zijn ze bij hun coach aan het verkeerde adres, hij eist de volledige aandacht, de echte focus op wat hen te doen staat om de wedstrijd te laten kantelen. Ik zit op een paar meter van de bank van de gasten, dus ik kan de hele gang van zaken haarfijn volgen. De coach heeft mimische gaven en hij kent zijn pappenheimers, elke keer als er gewisseld moet worden, kijkt hij het hele rijtje wisselspelers bijlangs en pikt er dan eentje uit. Die krijgt een tikje op de schouder en hij kan zich klaar maken om in te vallen. Hij heeft overigens gelijk: zijn ploeg hoeft deze wedstrijd niet te verliezen, ze moeten alleen hun kansen beter benutten. Dat doet de thuisclub beter, met name nr. 12 is bijzonder bal- en schotvast en hij is dan ook goed voor de meeste treffers. Nr. 10 is qua spel net zo goed, maar hij scoort minder, hij is te haastig en te gretig en laat zo nogal wat kansen onbenut. Maar als het aan het einde van deze derde periode 34-28 staat, is duidelijk dat het duel nog niet in zijn definitieve plooi ligt. De Oaters-coach pept zijn mannen op: "Jongens, we gaan er voor, het kan nog."

vierde kwart
Ik ben benieuwd of de gasten er inderdaad in zullen slagen die zespuntsmarge te dichten, of zijn het toch de Hurdegarypsters die aan het langste eind gaan trekken. HBV speelt de fast break en dat wil zeggen dat als de bal in de verdediging is veroverd de forward alvast hun rushes beginnen naar de vijandelijke basket, buitenspel bestaat niet in het basketbal. Dan volgt er een lange bal naar voren en moeten de voorwaartsen proberen het af te maken. Dat lukt met enige regelmaat en op die tactiek hebben de gasten niet echt een passend en afdoende antwoord. Via 38-28 en 44-29 wordt het uiteindelijk 46-31. Een verdiende overwinning, zij het lichtelijk geflatteerd, want zo groot was het daadwerkelijke verschil niet in mijn optiek. Maar ja, Louis Davids zong het al in de jaren 30 van de vorige eeuw: 'wie de meeste kooltjes maakt, die wint de pot'. En dus was coach Fokke de Vegt een tevreden man, al had, zoals het een goede coach betaamt, toch de nodige op- en aanmerkingen op het spel van zijn ploeg. "Wij hadden het eerder moeten afmaken, nu hielden we het toch onnodig spannend. Maar over het spel op zich kan ik niet ontevreden zijn, dit is een leuke ploeg met een paar jongens die echt goed zijn. Zoals die nr. 12, inderdaad, die kan al bijna een categorie omhoog, maar ik wil hem nog een tijdje houden, hij moet nog een paar dingen leren, hij is nu nog te veel solistisch bezig. Doet hij prima, maar in een hogere leeftijdsgroep zal hij in een team moeten passen en dan worden van hem ook dingen gevraagd als combinatiespel. Dat kan hij wel, maar het is nu voor hem nog te verleidelijk om alleen naar die basket te gaan en zelf te schieten."

Binne Kramer